X
تبلیغات
زخمستان

زخمستان

اجتماعی .ادبی

پدر


چشمهایت چو ابر باران زا

برکویر برهنه تن بود

خشک بود یا که می بارید
این من از آن نگاه ،
همواره
خوب بود ، شاد بود ، ایمن بود

دستهایت اگرچه پر پینه
هرکجا به هر گجستک روز
دشنه ها را چه خوب جوشن بود
آه مهربان پدر اکنون
دستهایت که شعر خوبیهاست
کاشکی،
کاشکی جوانتر از من بود.
                                    امیرپویا رشیدی خرداد 1392


برچسب‌ها: پدر
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم مرداد 1392ساعت 14:37  توسط امیرپویارشیدی  | 

دل تنگ


هرصبح تا غروب
در هر کشنده شب
باز این منم کسی که دلش تنگ می شود
در این شکنجه گاه 
در کنج دشمنی
در لحظه هایی که دلت سنگ می شود.
                                                                         امیرپویارشیدی 1391


برچسب‌ها: دل تنگ
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1392ساعت 2:26  توسط امیرپویارشیدی  | 

سراب


قرارمان آنجا
که صبح می خندید
هنوزیادت هست؟
تو
آشفته تر بودی
اخم می کردی

« بازهم دیرکردی»

من
زخمی از هزار خندیدن
نگاه می کردم
«بازهم اخم کردی؟»

 

فرارمان اینجا
شب است و تاریکی
تو،
هنوزیادت هست
بازهم اخم کردی
من
 
تمام شب تنها
سراب می بینم
شراب باران بود
خرابمان کردی
                         امیرپویارشیدی 26/3/1392


برچسب‌ها: سراب
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1392ساعت 2:19  توسط امیرپویارشیدی  | 

درخت پیر


هرگز کسی به آمدنت ذوق نکرده بود

آنگونه کین زمان

هر نوشکوفه ای

فریاد می شود

باشد که دست تو

چونان درخت پیر

در این گجسته سال

آزادگی دهد.

                                                امیرپویارشیدی 28/2/92


برچسب‌ها: درخت پیر
+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم خرداد 1392ساعت 0:19  توسط امیرپویارشیدی  | 

به مردم زلزله زده بوشهر


بازهم توبه شکست
دیو خاموش زمین
باز هم لرزاند
خانه ات را ای دوست
و دل من را هم
خنده ات را پرسوخت
و بهار من را
هموطن ای تنها
خانه ات از غم کم .

                                        امیرپویارشیدی 92/1/22


برچسب‌ها: زلزله بوشهر
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1392ساعت 10:21  توسط امیرپویارشیدی  | 

برگرد

«با پوزش از جناب آقای دکتر رحیمی بخاطراینکه شعرزیبایشونو تضمین کردم»


«مقدمت   کرده   باغ   ما    را   زرد»
« از   همان   ره  که  آمدی ، برگرد»

قبل  تو ،  تک   درخت    سیب  باغ
گاه گاهی    شکوفه ای    می کرد

آن  کلاغی  که سخت  افسردست
گهگد ا ر ی       پیام       می  آورد

وآن قناری چه خوش صدامی خواند
نی چنین خسته بود و   نی دلسرد

بعد  تو  ،  هر  کجا   که  می بینی
خستگی  هست  و  آیه های  درد

گشته   خم   زیر  بار  غم  هر  مرد
شهسواری   شدست ،  هر  نامرد

« از  همان  ره  که   آمدی   برگرد »
ای زمستان  بی صدا  ،  ای  سرد

                                                امیرپویارشیدی 30 / 12 / 1391


برچسب‌ها: برگرد
+ نوشته شده در  جمعه دوم فروردین 1392ساعت 1:54  توسط امیرپویارشیدی  | 

.....


رخ  نهان  کردی  و   از  غصه  دلم مرد ، کجایی
پای زین  مهلکه  بیرون  شدنم  نیست  خدایی


وه   نگاهت  پر  خون   کرد  دلم  را   و   تو رویا
یاد   این  خون  شده  را  تا   به ابد هم ننمایی


یار  با  زخم   نگاه  تو  شدن   ای  همه   غوغا
روز  ما  را  به  شب  آلود  و تو خورشید   نیایی 


آتشم می زند  آن  لحظه   که   ای  ماه  ببینم

یار    اغیار    شوی    و     دل     بیمار    نپایی
                                                      

                                                                             «امیرپویارشیدی»

+ نوشته شده در  جمعه ششم بهمن 1391ساعت 0:37  توسط امیرپویارشیدی  | 

شهامت


آنکه هر لحظه خیانت کرد و رفت

بانگاهی ساده عادت کرد و رفت


در  طواف  قلب  من  گامی   نزد

آنقدر  خود  را  زیارت  کرد و رفت


در نگاه هر کسی  پر می گشود

تا که احساس اسارت کردو رفت


در دلش هر لحظه غوغا بود و باز

این دلم راسخت غارت کردورفت 


با نگاهش دیگران  را می ستود

تا غرورم را  خجالت  کرد و رفت


ترس تنها ماندنش  پا بسته بود

لاجرم روزی شهامت کردو رفت 

                                          امیرپویارشیدی 1391/10/10 


برچسب‌ها: شهامت
+ نوشته شده در  یکشنبه دهم دی 1391ساعت 20:40  توسط امیرپویارشیدی  | 

دزد


در شب سرد هجوم گرگها

من کجای دل تو خانه کنم؟

من پر از زخم و چپاول زده ام

تو بگو ،

ای چنان خورشید چشمهایت زیبا

می شود در نگه ات لانه کنم؟



کاروان پر از شمش غرورم را دزد

در شب سادگیم با خود برد

بعداز آن،

این من ویران شده بی فردا

دم به دم ،

در غم سادگی خود افسرد



باز تا روز رها گشتن از این بی فردا

چه کنم با غم نان؟

و فزون از آن غم

غم این پیکر خالی ز غرور و شادی

چه کنم با اینها؟

غم بی حوصلگی ،

تنهایی

غم بی فریادی.

                            امیرپویارشیدی 1390



برچسب‌ها: دزد
+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم دی 1391ساعت 16:15  توسط امیرپویارشیدی  | 

فرشته


فریادت شهامت ما را به سخره گرفته است

ای سخت استوار

ای قلب مهربان

دردت

زخم فرشته عدالت است آنگاه ،

که شرمساریش ،

بر چهره زشت زمانه باقی است همچنان


یادت ،

نسرین گلشنگاه آزادی است

ای دوست

زجرت ،

گویای اشتهای استبداد است

و اندر سکوت موحش این قرن

نامت ،

عجب پرآوازه فریادی است .

                                               امیرپویارشیدی 1391/8/23



برچسب‌ها: فرشته
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم آبان 1391ساعت 0:52  توسط امیرپویارشیدی  | 

تنها گزینه

هر بار می نمایانیم ،

به هم ای دوست

تو بی میلیت را سرد ،

من اشتیاقم را سخت

باری ،

فضاحتم اینجاست

ز آنها که می خواهند بفشارند

دست هایم را گرم ،

بگذشته ام چون تو

تنها گزینه ام هستی

تنها گزینه دور از دست .

                                        امیرپویارشیدی  1391/8/20


برچسب‌ها: تنها گزینه
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم آبان 1391ساعت 0:24  توسط امیرپویارشیدی  | 

آذربایجان


شب ،

تو ،

زخمی هجوم ویرانگر سرما

شب ،

من ،

استخوان شکسته دلم پریشان است

شب ،

فقر ،

سکوت ،

تورم است اما

آه هموطن ،

آذربایجان هنوز ویران است .

                                     امیرپویارشیدی پاییز 1391


برچسب‌ها: آذربایجان
+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم آبان 1391ساعت 23:47  توسط امیرپویارشیدی  | 

وقتی برای آزادی

پیشکش بکتاش سیاووش عضو مجلس نمایندگان افغانستان برای اعتصاب و اعتراضش به سانسور پخش موضوع جلسات پارلمان آن کشور.


آنجاست که می شود شاید ،

واژه های گمشده را فهمید

آنجا، که تو ای مهربان ای خوب

در آن شکسته شب سکوت وهم آلود

برخواستی با ردایی به حرمت فریاد

در مهر دلسپرده و بی هراس ، از تردید



ای دوست ،

دردت نماد مردمان تشنه آزادی است

برخیز ، خوش خروشیده ای ای مرد

حرفت ندای کرامت است و افزون تر ،

زخمی است بر رخ ستم پیشه

                         برخیز تا برافکنی ز دلها درد .

                                                                       امیرپویا رشیدی 20/6/1391


برچسب‌ها: وقتی برای آزادی
+ نوشته شده در  دوشنبه بیستم شهریور 1391ساعت 20:4  توسط امیرپویارشیدی  | 

کمین سرما

(دیدن عذاب هموطنانمان در زلزله آذربایگان آنقدر تکان دهنده و دردافزاست که حتی پناه جستن به شعر هم مرهمی نخواهد بود. یاد رفتگان جاوید  و غمشان را با   ماندگان   شریکیم  امید  است  دست هایمان علاج بی خانمانیشان شود)


باری برادرم

توگریه می کنی

من اشک می شوم

تو،

درد می کشی

من دلشکسته مرد ،

آشفته از غمت

فریاد می کشم



آری برادرم

این زخم و چرک و خون

شلاق قرن هاست

بی شرم و پر شرر

بر گرده های ماست



در این گجسته گاه ،

من شعر می شوم

من اشک می شوم

تا از زبان تو ،

فریاد برکشم

اینجا شکستگی است

سرماست در کمین 

گل دختر مرا ،

نایی نمانده است

برخیز هموطن ،

برخیز هموطن ،

من درد می کشم .


                                         امیرپویارشیدی 1391/5/21

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم مرداد 1391ساعت 16:35  توسط امیرپویارشیدی  | 

این روزها


وه که این روزها دلم نمی خندد

رنگ پاییز در درونم هست

و چه نابخردانه در این فصل

به امید بهار بیدارم

گوییا رفته از یادم ،

که زمستان پس از خزان بایست



هرطرف داستانی از وحشت ،

زخم هایی به شوکت تاریخ ،

پرده هایی به رنگ تاریکی

و صدایی که من نمی فهمم

مردهایی به هرزگی مشهور

و زنانی خیانت آلوده

و من از خویش هم می ترسم



به گمانم دوباره باید گفت:

« آی آدمها » :

«به کجا چنین » شتاب آرید؟

بند هایی که بگشودید

شاید آیه های خوبی بود

من هنوزم آرزومندم

بامداد برخیزم

و بفهمم آنچه می دیدم ،

همه خواب بود ،

دروغی بود . 

                               امیرپویارشیدی  21 آبانماه هزارو سیصدو نود

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم مرداد 1391ساعت 23:55  توسط امیرپویارشیدی  | 

دلم


در آسمان دلم شهاب تنهایی است

آه،

ستاره ها گه گاه،

چه زود می میرند

و به ننگ آلوده

غبار می گیرند.



در این سکوت پر از وهم آخر شب

من از تمام دلم بیزارم

به خون نشسته و درد می سازد

چنان که من شکسته در سالهای تنهایی

چو مرد خمار از غم افیون

درون غربت خویش، تا پگاه بیدارم .



در اندرون ابرهای تیره می گردم

ستارۀ منزه ای نمی شود پیدا ،

که به محراب او سجده آرم من

در زمین هم که دلستانی نیست

تا چو اسطوره ای بر او نباشد نقش

جای لبهای زشت اهریمن



در ته خلیج پارسی شاید

ماه واره ای شود پیدا

آنچنان که دوست می دارم

تا دل آشفته برکشم فریاد

های ،

در کجای دلت جای این من خسته است؟

این منی ،

کز خویش هم بیزارم.

    

                                                                       امیرپویارشیدی  11/ 2 / 1390


برچسب‌ها: دلم
+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم اردیبهشت 1391ساعت 23:57  توسط امیرپویارشیدی  | 

.....


فصل آغاز تورا ثانیه ها

می نوازند و دل خسته من می خندد

و در آن شاد شدن

به گل خنده تو ،

دل می بندد.

                                                    پویارشیدی 3/12/1390

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1391ساعت 17:35  توسط امیرپویارشیدی  | 

بامن نگو چرا؟

 

هرگزبه من نگو

كه چرا خسته اي رفيق

من درد هاي جرم زا ، كشيده ام

حالا كه خوب مي شناسيم

با من مگو چرا ؟

اين دستها را به زمستان سپرده ام .

 

 

باشد كه دست تو ،

چون پاره بهار

شوری دوباره را ،

در اين شكسته دلم جستجو كند

اما كنون ،

چنین خميده پشتم و مبهوت مانده ام

شايد كه ديدگان پر از اشك و خسته ام

با چشمهاي سياه تو گفتگو كند.

 

 

با من نگو چرا؟

سخت دست مي دهي

من دست و دل سپرده و زخم ستاده ام

اكنون شكسته و نشسته ام به پاي تو ،

با اين سوال سخت

كه آيا دوباره در دام فتاده ام؟

 

                                                       اميرپويارشيدي  ۲۱/۹/۱۳۹۰

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم آذر 1390ساعت 4:14  توسط امیرپویارشیدی  | 

دست ها

 

همه لحظه های دیروزم را

به امیدی عبث هدر دادم

که تو کاشکی بهتر بودی

و من این روزها چه سخت می خندم

تو همه لحظه های خوبم را

به دروغ و کثافت آلودی

 

به خیالم ره ستاره ها بودی

راه آسودن از غم فردا

دست هایت سرود باران بود

بر کویر برهنه دستم

راه در رفتن از غم نان بود

راه هموار من تا ما

 

گاه غمگین تنهایی است

در شب دست هاي پينه دار من

كاشكي دلم نمي فهميد

دست هايت فریب و بازی بود

پر ز نیرنگ ، سرد ، بی احساس

دست هایی ،

با آستین اهریمن.

                                                                 اميرپويارشيدي ۲۵/۵/۱۳۹۰

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و ششم مرداد 1390ساعت 0:50  توسط امیرپویارشیدی  | 

نگاه تو

 

من با حضور تو  همچون  زلال ، آب گذشتم

با بهترين  پر  پروانه ها ، ز خواب ،  گذشتم

 

آن جا  كه ديدن  آتش  مرا  سزاست  ، يارا

من بانگاه تو  از لحظه ها چه ناب ، گذشتم

 

من خسته از تب انديشه هاي كهنه وسياه

با مهر زين  ده  تا  قرن ها  خراب ، گذشتم

 

شايدشودكه دل آسوده زين كويرنفس كش

بينند ، مست ، تن آلوده با شراب  گذشتم 

                                                                  اميرپويا رشيدي بهار ۸۳

+ نوشته شده در  جمعه بیست و چهارم تیر 1390ساعت 3:54  توسط امیرپویارشیدی  | 

نغمه بدی

 

نگاه اميدوارمرا باور نمي كند

اين دل كه در شب خون پرسه ميزند

اكنون

چه مي شودم تا دل سحر

با سايه غمي كه مرا كهنه مي كند

 

پندار عشق را گلو بريده اي

آنسان ،

كه خنجرم زدي

اي كاش تا سپيده مرا راه مي شدي

تا اينكه در كنار شب سخت دشمني

ويران كني نگاه كودكانه مرا

با نغمه بدي

 

چوبدست اعتمادمراموريانه خورد

ديگر چگونه مي شود از عشق دم زنم

اين شوم وش يادگارتوست

تودست اهرمن

زخمي زدي و هويداست هنوز

اين داغ زشت رو

بر پهنه تنم

 

اميدراهنوزدلسپرده ام

تا روزهاي سبز

عشقي دوباره را ،

در جام  مي   كنم

وين كهنه پليد گجسته را

 در چاه فراموشي افكنم

 

من خويش را به ترنم سپرده ام

شاید فراموش كنم شبی ، 

بيداد رفته را

بامن بگو چه مي شود مرا

اين زخم گر به جانم اثركند

تا روزهاي دور

در من نه طاقتي است

تا بازگشايم دوباره اين

آغوش بسته را

                                                                    امیرپویا رشیدی  خردادماه ۱۳۹۰

+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم تیر 1390ساعت 0:43  توسط امیرپویارشیدی  | 

درخشش

 

د ر آ نشب  دم  به  دم بر سنگ  ز خمی

پر  ا ز  اند و ه  ،   شب  آهنگ   می ز د

غمين    د ر    د ر د    می پیچید   با بك

چنا ن  شب  د ر نگا هش  چنگ مي زد

 

زمان مي رفت  و  ا ین افسانه ا ی  مر د

د لي  آ  شفته   با  بر ز يگر ا ن  داشت

د ر آ ن هنگامه كز خو ن سر خ ر و  بو د

پر يشا ن  د ل ، نگاهي  مهربان داشت

 

 جهان دلخسته   ا ز شب بو د  و  با بک

دلش غمگین ولیکن  شو ر ها  د ا شت

و  ا  ز   آ هنگ   یک    ا یر ا ن     آ ز ا د

د ر آ ن   د لخستگیها  سو رها  داشت

 

در آ ن  بیگا ه  ،  كو هي  بيكر ا ن  بود

شكو هي   تازه  ا ز    آ هنگر ا ن  بو د

در   آن   بيد ا د    بيم  انگيز    سنگي

سر و د ي   سبز  ا ز   آ ز ا د گا ن  بود

 

وفردا گشت و  ا ین  بیما ر  شب  رفت

سراسر روز کوشش   ر و ز  خون  شد

د لا و ر   مر د    ا ز   بید ا د   د شمن

چنا ن   پند ا ر   مردی  شیرگون  شد 

 

د ر آ ن    آ و ر د گا ه    نيز ه   و  د و د

دما د م    مر د  صد  ا فسا نه   بغنو د

پيا پي  دستها  شمشير   مي گشت

به  پا س  ا ز  مر د ما ني  د ر د آ لو د

 

 و خونین جامگان بی ترس  ا ز  مر گ

جو ا نمر د ا نه   جنگید ند  و   مر د ند

ا ز  آ ن  در خون شدن از خود گذشتن

غم  آ هنگی   ز   آ ز ا د ی  سر و د ند 

 

پس  ا ز   آن  مرد  تنها ما ند  و  زنجیر 

غمین  د ر  مر گ یاران دیده تر  داشت

د ر  آ ن  هنگام   غم  آ لو د   و حشت  

ا مید ی  سبز  آزادی  به سر  د ا شت 

 

 اگر   دل خسته  مردی  بو د   ز خمی

د لا و ر    مر د    ا یر ا ن   بو د   با بک

 چنان  ا سطو ر ه ا ی   در  د ا ستانها

سروشی  ا ز   د لیر ا ن   بو د   با بک 

 

خلیفه   ا ین   پلشت   زندگی  خو ا ر 

به  زاریگاه  بابک  چشم  می  د و خت

چه    می دانست   این  آ شفته  تازی 

که  با بک  آ تش   د یر ینه    ا فر و خت

 

د لا و ر   ا ین  چنین   با خصم   سر د ا د

چه خوش باشد،چه خون باشد،چه بيداد

ا ز ا ين  مردان در خون خفته   پيد ا ست

به  فر د ا    مي ر سد    آ هنگ    فر يا د

 

ا گر  د ر   د ر د  و   نا بو د یست   میهن 

مهین  مر د ا ن  ما  ،  مر د ا ن  د ر د ند

بد ا ن   در  هر  كجا  از  اين كهن دشت

كه شيرين با نو ا ن  چون  شير  مر د ند 

 

خليفه   ز خمي   ا ز    آ ر ا مش   مر د 

بر يد ن     د ستها يش     ر ا   بفر مو د

گما نش    چو ن  ببيند  مر گ  ر ا  مر د 

به زردي   مي گر ا يد   چهره اش  ز و د 

 

چنا ن  د ر  با و ر ش  گنجيد ه  نا د ا ن

كه  زردي ، بيم  مردن  بيم  درد  ا ست 

نمي داند  كه   در  اين   بي سر ا نجام

چو پاييزش رسد  هر  برگ ، زرد ا ست

 

پس  از  آ ن   د ست  با بك  را  بر يد ند

و خون ، چون چشمه آبي  در خروشيد

د لا و ر   مر د   ا ين    ا سطو ر ه  تلخ 

از  آن  خو نا به ها   ر خسا ر   شو ييد

 

پس  از  آ ن  چهر ه   با بك  د ر خشيد

و  زردي در  رخي  پر خو ن  نها ن  شد

و  با    آ ز ا د گي     د ر    بند   مر د ن

نشا ن  ا ز  مر د ا ير ا ني   ز با ن  شد 

 

صد ا يي    خسته    شب  را  درنورديد 

كه نيكي    را  به جان   فر يا د مي ز د 

در آن  شب   دم به دم     دلداده  با بك 

د م    ا ز    گل مر د مي   آزاد  مي ز د

                                                                     اميرپويا رشيدي آذر ماه ۱۳۷۴

+ نوشته شده در  شنبه هفدهم اردیبهشت 1390ساعت 15:15  توسط امیرپویارشیدی  | 

تولد

 

هيچ كس حدس نزد ،

كه سرآغاز روييدن تو در دل دشت

فصل آغاز دل من شد و بس .

                                              اميرپويارشيدي ۲۷/۷/۱۳۸۸

+ نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم فروردین 1390ساعت 12:48  توسط امیرپویارشیدی  | 

نوروز

 

نوروز آمد و من

ناشکیبا تر از همیشه خویشم

آنقدر خسته ام

که باور نمی کنم

فصل بهار و روییدن دوباره برگ را

شاید شکسته ام

 

اکنون مرا چه می شود؟

با این دلی که در رهن مانده است

با مردمی که پریشان تر از منند

با این شبی که سحر را شکسته است

امید را به فرا دست رانده است

 

شاید که با نگاهی دوباره بشکفم

با دست روشنی

شب را چنان بتی کهنه بشکنم

شاید شبی،

عشقی دگر را تمنا کنم ولی

امروز خسته ام

در من نمی رسد

نایی که با خروش

ضحاک را در دخمه ای دوباره افکنم

                                                    امیرپویارشیدی ۲۹ اسفند ۱۳۸۹

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم اسفند 1389ساعت 23:12  توسط امیرپویارشیدی  | 

شب

 


شب چو باشد ناشکیبا  دیو ، دل را مي كشد

شهر را خون مي كند، ازخون ياران مي چشد

 

هيزم  از  اين استخوان بر با  تبر زيني  ز  مهر

همچنان آتش بر افروزان  از اين دل ، تا سپهر


راستي  را   در  درونم  نقش  زن  ،  آغاز كن

روشني   را   در  نگاهم  ،  آنچنان پرواز  كن

 

هر چه  دل  در سينه  داري  نازنين فرياد كن

هوم مي نوشان مرا، آتش  در اين  بيداد كن

                                                                                    اميرپويارشيدي ۱۳۸۸

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهارم اسفند 1389ساعت 15:6  توسط امیرپویارشیدی  | 

جایی برای سرود

(سراب کیان نهاوند شایدیکی از جلوه های زیبای خداوند درزمین باشد چندی پیش متاسفانه وباکمال تعجب مجوزاحداث پرورش ماهی به عده ای خاص داده شد طبیعی است چنانچه این واحد تولیدی احداث می گردید چیزی ازلطافت این مکان زیبابرای نسل بعدباقی نمی ماند وآب برنده وگوارای آن همواره طعمی ازصنعت وآلودگی می گرفت خوشبختانه باهمت مردم این کارصورت نگرفت درهمان زمان این شعر در اعتراض به این اقدام درروزنامه فردای نهاوندبه چاپ رسید)

 

تو؛

دركدام تهاجم اين قوم

دربندمرده اي؟

كين گونه بي شكيب

گند مي زنندت زمردين،

گرانمايه كيان؛

تو ؛

اي سراب بسيار ديدني

اي ؛

عشق جاودان

 

من درصداي زلال آبهاي تو خوب،

گريه مي كنم

اين ،

آواي سخت غريبانه مردن است

اما چه مي شود اين داستان شلاق پول وزور

در زخم گرده ها

تكرار مي شود

اين درد دوباره چوب خوردن است

 

من دلشكسته تر ازپيش مي شوم

وقتي كه مي شود

غمگين فضاي اتاق كوچك انديشه ام

دراين هواي سرد

كه در روزهاي من ،

به پايان رسي چنين

اي چكيده داستان عطر چوب

اي مرهم رها شدن  از دستهاي درد

 

باشد كه بعدها ؛

فرزند هاي اين نسل ساده لوح

آن روزها كه هرگز كسي؛

ديگر گذر نمي كند از اين سكوت آفتاب و كوه

خواهند شنيد كه :

اين گندگاه پر از بوي ماهي و لجن

در روزگار پيش

جايي پر از صداي دوستي و عشق بود

جايي پر از آرامش و سرور

جايي براي من ،

جايي براي تو ،

جايي براي نگاه هاي خسته از دود و دشمني

جايي براي فرشتگان جنگلي قشنگ

جايي براي حرف هاي رود 

                                                          اميرپويارشيدي  شهريور۱۳۸۶

+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم دی 1389ساعت 23:53  توسط امیرپویارشیدی  | 

گسستن

 

آرامشي  را  به  طوفان  شكسته  ايم   

اكنون ، كه  دريا  كناري   نشسته  ايم

 

پند ا ر  آ فتا ب   ر ا   ما   ند يد ه  ا يم

دل  در سرودي  شب آهنگ بسته ايم

 

بر ده ، كه  فر يا د ها  مرده اند  و  مهر

گر هست دوزخ ،خدا را كه خسته ايم

 

هرگز ، پريشان  چنين  ناكشيده  رنج

فرجام را خسته جان  دل  نبسته ايم

 

هر كو  نگاهي  كنند  ا ز   فراز خشم

گويي،ز رستنگهي  زشت  رسته ايم 

 

بر  راه  خود  زودتر  ، مهربان  و  شا د

زين همرهاني كه ماهم گسسته ايم

                                                  اميرپويارشيدي  مردادماه هشتاد و هفت

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم دی 1389ساعت 20:57  توسط امیرپویارشیدی  | 

جاری لحظه ها

 

شور آمد ورفت

درد ماند و نشست

و در اندیشه درد

لحظه پر پر شد و بی حوصله رفت

ما به فرسایش هم کوشیدیم

هر دو تا همچون سنگ

با غم آلوده و سخت

 

من در آغاز سرود

در نگاهم می سوخت

آرزوهای طلایی دلم در ته دشت

کاش در آخر شب

می شنیدی سخن لحظه آکنده ز مرگ

لحظه مرده به آغاز نخواهد برگشت

 

خانه از درد شکست

هر شب از بیم تگرگ

من در این زایش سرد

رنج را مزمزه کردم تا مرگ

 

مردکی پیر چنین می پنداشت :

زندگی شادی سبز است ،

براي دلكي ؛

كه در آميزش درد

چاره را سبز تر آغاز كند

وبه بن بست پر از چرك ولجن

نهراسد ز سكوت

با نگاه دگري ،

 قصد پرواز کند

 

وبه هنگام پگاه

سخت در آغوش کشد شادی را

و بگوید خورشید

دوستت خواهم داشت

هر کجا ، هر فردا .

                                                   اميرپويارشيدي بهمن ماه ۱۳۷۹

+ نوشته شده در  دوشنبه ششم دی 1389ساعت 13:50  توسط امیرپویارشیدی  | 

تبرزن

 

باغ ما،

باغي خزان آلوده است

ازتبرداران تبرها خورده است

وين خزان آلوده باغ

چون غم آواز دلي با درد و خون آغشته است .

 

همرهان سازه نيرنگ و خشم

بس كه هر انديشه را آتش زدند

هر كجا را ناكجا انگاشتند

وين بلند آلودگان

نوكشان هرزه بي بازيافت

ريشه را پژمرده اند

خاك را آذر كوفتند.

 

وين غبارآلوده را

انديشه هاست

ازتبرزن مردها،

از شرقها،

ازغربها،

وين بلندآلودگان

                         در قرنها.

 

                                                اميرپويا رشيدي ۱۳۸۸

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم دی 1389ساعت 16:1  توسط امیرپویارشیدی  | 

آغاز آتش

 

آغاز آتش بود

                     تلنگرهای چشمان پراز کینه

ودرآغوش دستان توانمندت،

خوابیدم

هان؛

اي دشمن بيرحم ديرينه

 

واينك آنچه درمن ، مانده ازمن چيست؟

شب آوازي پرازاحساس افسرده

دلي ترسو

سرودي خسته از آهنگ

شبي با قرص هاي آبي اعصاب ؛

واين واگويه زخمي

كدامين روزپژمردم؛  

چنين دلتنگ ؟

 

و آن آغاز آتش بود

تلنگرهاي چشماني كه مي دانست

نگاه مرد تنها چيست

نگاهي سخت بيگانه

نگاهي كز خدا خاليست

 

دل من سخت افسرده است

دل من چشمه خونين بي فرداست

پريشان درشرار آتش چشمان استاداست

دل من داستاني بي سرانجام است

                                             دلم از دورها پيداست

 

شبان تا روزگاران

من؛

پرازانديشه هاي شوم و وهم انگيز ،

مي مانم

كه زخم چرك آلودم را

كدامين خنجر است آغاز ؟

ومن هرگز،

نمي دانم .

                                                     اميرپويارشيدي   خرداد ۱۳۸۵ 

 

+ نوشته شده در  جمعه سوم دی 1389ساعت 23:52  توسط امیرپویارشیدی  |